พอเราถึงหน้าคาราโอเกะผมก้อเข้าไปนั่งรวมกันในห้อง พี่ในนั้นก้อถามผมว่าอ้าวโจไหนบอกว่าไม่มาไงแล้วไหง๋มาได้ ผมก้อบอกว่าเสียดายตังที่พี่เก็บไป800อ่ะพี่เขาก้อพากันหัวเราะแล้วบอกว่างกจังเด๋วพี่จ่ายคืนให้1600เลยเอาไหม ผมก้อหัวเราะแล้วก้อนิ่งไป หลังจากได้ร้องเล่นกันอยางสนุกสนาน พี่แพรก้อถามว่าโจไม่ร้องบ้างเหรอผมบอกว่าร้องไปเป็น เพื่อนผมที่อยู่โรงเรียนเดียวกันมันดันพูดขึ้นมาทันทีว่า แหมแหมโจเห็นตอนม.ปลายลงแข่งฮอตเวฟไม่ใช่เหรอ ผมก้อคิดในใจซวยแล้วตรู พี่ๆเขาก้อเลยส่งไมมาให้ผมผมก้อเลยเลือกเพลงเก่าของพี่โจ้วงพอสเป็นเพลงโปรดก้อคือเพลงความลัพ พอผมร้องจบทุกคนต่างพากันนิ่งแล้วมองหน้าผมโดยเฉพราะพี่แพรนั้นดวงตาที่พี่เขามองผมดวงตาของเขาเยิ้มพี่แพรเป็นคนที่หน้าจะหมวยแต่ไม่หมวย ผมเลยถามว่าพี่เป้นอะไรกันครับเขาก้อบอกว่าเราได้นักร้องประจำคณะแล้วพี่เขาก้อส่งขวดสไปให้ผมดื่มเราอยู่ฉลองกันจนถึง3ทุ่มเราก้อแยกย้ายกันกลับ ผมก้อลาพี่ๆเพื่อที่จะกลับพี่ก้อพูดขึ้นว่าโจเดี๋ยวโจเดี๋ยวพี่ลืมของไว้ที่มหาลัยโจไปส่งพี่ทีผมก้อ้ำอึ้งคิดในใจว่าเตียล่อผมตายแน่ ผมก้อเลยต้องรับปากพี่เขาไปว่าได้ครับพี่เด๋วผมไปส่งได้ครับ

พอเดินมาถึงรถพี่แพรก้อส่งกุญแจให้ผมแล้วบอกว่าโจขับให้พี่ทีผมก้อบอกว่าอ้าวรถพี่นะ พี่แพรก้อบอกว่าเมาไม่ขับไงคะ แล้วก้อหัวเราะ ผมคิดในใจสปายอะไรฟะขวดเดียวเมาผมขับรถมาได้ระยะนึงผมก้อแอบหันไปมองหน้าพี่เขาเป็นระยะ จนเขาถามว่ามีอะไรหรือโจ ผมก้อแกล้งพูดว่ามองคนน่ารกไม่ได้หรือครับพี่เขาก้อบอกว่า นี่เด๋วเหอะ ผมคิดในใจว่าผมเริ่มชอบพี่เขาจริงแล้วหรือนี่ พี่ก้อบอกว่าโจร้องเพลงเพราะดีนะทำไมไม่เป็นนักร้องไปเลยล่ะมาเรียนสายนี้ทำไม ผมก้อบอกว่าพี่ครับคนเราเลือกเกิดไม่ได้นี่ถึงแม้ว่ามันอาจจะเลือกทำได้แต่ในเมื่อเลือกที่จะทำแล้วมันไม่เหมาะกับเราเลยขอไม่เลือกดีกว่า คุยกันไปมาจนถึงมหาลัย มันก้อมืดพอสมควรแล้วผมก้อถามพี่ว่าพี่ลืมของไว้ตึกไหน พี่แพรก้อหัวเราะว่าพี่เจอแล้วผมเลยร้องในใจกำแล้วทำให้เราเสียเวลาทำไมนี่ พี่เขาก้อบอกตั้งแต่พี่เรียนมามีคนมาจีบพี่พี่ไม่เคยรู้สึกชอบใครเลย แต่ไม่รู้ว่าทำถึงได้รู้สึกแปลกๆกับโจไม่รู้ผมก้อถามว่ามันแปลกตรงไหนหรือครับพี่แพร มันแปลกตรงที่ไม่รู้ทำไมตั้งแต่แรกที่เจอโจวันแรกพี่รู้สึกว่าตัวพี่มันหวั่นไหวยังไงไม่รู้ไม่กล้าจะมองสายตาของโจ พี่คิดว่าพี่คงคิดไปเองแต่พอพี่กับไปบ้านทีไรภาพโจมันลอยอยู่ในตอนที่พี่หลับลงนอนทุกทีหัวใจพี่ก้อเต้นแรงตลอด มันเหมือนกับว่าอยากจะคุยอยากเจอกับโจ ผมก้อเลยพูดไปว่าพี่คิดมากไปปล่าวอพี่เขาก้อบอกว่าจริงๆนะ ทุกคนที่เข้ามาจีบพี่พี่ไม่เเคยรู้สึกแบบนี้กับใครเลย ผมก้อนิ่งๆผมก้อเลยถามพี่ว่าพี่คิดว่าสิ่งนั้นเรียกว่าอะไรหรือ พี่เขาก้อบอกว่าสำหรับตัวพี่พี่ไม่รู้นะมันคืออะไรแต่ถ้าจะให้พี่พุดพี่ว่ามันคือสิ่งที่หัวใจพี่ต้องการอยากจะได้สิ่งที่พี่ต้องการหาอยู่ก้อได้ ผมก้อเลยแกล้งถามแบบเด็กเยาวราชโง่ๆคนนึงแล้วมันคืออะไรเหรอพี่พี่เขาก้อบอกว่าก้อโจไง

ผมก้อตัวแข็งและขนลุกขึ้นมาทันทีผมก้อถามว่าพี่แน่ใจแล้วเหรอพี่เขาก้อบอกว่าหากการตัดสินใจในครั้งนี้ทำให้พี่เสียใจพี่ก้อยอมเสียใจเพือ่ในสิ่งที่พี่คิดว่าใช่แล้วพี่เขาก้อถามกลับมาว่าแล้วโจล่ะ รู้สึกอย่างไรกับพี่ ผมก้อนิ่งแล้วพูดกลับพี่เขาตรงๆเลยว่าสำหรับผมนะที่ผมไม่กล้าจีบผู้หญิงก้อเพราะว่าผมไม่ค่อยมีตังขนาดผมอยู่มหาลัยยังได้เงินมาเรียนวัน100เองจะให้ผมไปรู้สึกรักรู้สึกชอบใครได้ผมคงไม่สามารถไปสรรหาสิ่งของดีๆที่ผู้หญิงเขาอยากได้กันหรอกผมเลยเลือกปิดโอกาสกับตัวเองเรื่องความรักมานานแล้วถึงแม้ผมจะรุ้สึกรักใครชอบผมก้อเก้บตรงนั้นไว้เป็นกำลังใจให้ผมเรียนแล้วจบมาทำงานดีกว่าดีกว่าให้ผมต้องไปแบกรับความรักที่ผมไม่สามรถจะดูแลให้ยืดยาวได้ พี่เขาก้อพุดใช่มันก้อจริงนะแต่ผู้หญิงทุกคนไม่ได้เป้นเช่นนั้นะโจใช่ครับมันอาจจะไม่ได้เป็นเช่นนั้นทุกคนแต่สิ่งที่ผมพุดก้อเพราะว่าหากผมคิดจะรักใครแล้วผมก้ออยากให้คนรักของผมสบายได้ในสิ่งที่อยากได้

ผมเห็นผูชายคนนึงซึ่งนั่งอยู่ตรงห้องรับแขกอ่านหนังสือพิม เอ่ยหน้าขึ้นมาแล้วทักทายกับลูกสาวของเขาว่าอ้าวกลับมาแล้วเหรอลูกรักมามาป๊ารอทานอยู่แล้วเขาก้อถามอีกว่าแล้วนั้นใครล่ะพี่แพรเขาก้อบอกว่าน้องที่คณะค่ะ พอดีไปงานฟุตบอลมหาลัยมาเขาไม่มีเลยรถกลับเลยรับเขามาที่บ้านด้วยงั้นทานข้าวด้วยกันเลยสิป่ะป๊าหิวแล้ว ผมก้อเดินตรงไปยังห้องอาหารพร้อมๆกับพวกเขพอทานข้าวกันเสร็จแล้วป๊าของพี่แพรก้อถามผมว่า อ้าวแล้วเราน่ะจะกลับยังนี่ก้อดึกแล้วนะ ผมก้ออำๆอึ้งกลับได้ครับเด๋วนั่งแทกซี่กลับ ป๊าเขาก้อพูดสวนทันทีเลยมันดึกแล้วอันตรายเด๋วป๊าให้เด็กไปจัดห้องให้ค้างทีนี่ล่ะกันโทรไปบอกที่บอกเขารึยัง ผมก้อนึ่งๆเออบอกแล้วครับ ป๊าเขาก้อบอกว่างั้นเอาเป็นว่าค้างที่นี่นะเด๋วป๊าขอตัวก่อนวันนี้ประชุมทังวั้นเมื่อยๆป่ะแม่เราไปกันดีกว่าปล่อยให้เด็กเขาอยู่กันตามประสาเด้กเรามันแก่แล้ว พี่แพรก้อพุดขึ้นว่าป๊าก้อแก่อะไรกันเมื่อวานยังเห้นพาสาวนั่งหน้ารถด้วยนี่ คุณแม่ของแพรก้อมองหน้าป๊าแบบมองค้อนแล้วก้อพุดขึ้นว่าจริงเหรอยายแพร ป๊าก้อบอกว่าบ้าเหรอยายแพรเด๋วป๊าก้อโดนแม่แก่ค่าตายพอดี พี่แพรก้อหัวเราะ แล้วป๊าก้อบอกว่าไปแล้วไปแม่ไปหลังจากที่ผมทานอาหารเสร็จแล้วเด็กที่จัดห้องก้อเดินลงมาบอกว่าเสร็จแล้วค่ะคุณแพร

พี่แพรก้อบอกผมว่าป่ะโจเด๋วพาไปห้องเราก้อเดินไปด้วยกันผมก้อมองไปรอบแอบคิดไม่ได้ว่าในชีวิตมีโอกาสได้เดินในบ้านหลังใหญ่ๆและซับซ้อนแบบนี้ถือว่ามีบุญ ให้ผมเดินคนเดียวนี่หลงแน่ๆ พอผมเดินมาถึงห้องพี่แพรก้อบอกว่านี่ห้องโจนะส่วนห้องที่อยู่เยื้องๆนั้นห้องแพรเองผมก้อบอกว่าครับ งั้นแพรไปก่อนนะผมก้อครับ พอพี่แพรจะปิดประตูผมก้อพี่ครับพี่แพร เอ่อ มีอะไรเหรือโจ อ๋อไม่มีไรครับ คือผมอยากจะบอกว่าในชีวิตผมไม่เคยเจอใครน่ารักเท่าพี่เลย แหมแหมโจเอาคำพูดคนเจ้าชู้มาอีกและผมก้อบอกว่าเปล่าครับแต่ผมพุดออกมาจากใจจริงๆผมก้อหัวเราะนอนกันเถอะพี่เด๋วพรุ่งนี้ผมต้องรีบกลับฝันดีครับ จ้าฝันดีพอผมอาบน้ามเสร็จกำลังจะลงนอนก้อมีเคาะประตูผมก้อเดินไปที่ประตูแล้วมองที่ตาแมวก้อเห็นหน้าพี่แพร ผมเลยเปิดประตูมีอะไรหรือครับพี่ เอ่อพรุ่งนี้พี่ต้องส่งรายงานโจช่วยแพรทำหน่อยได้ไหมแพรลืมไปเลยได้ครับพี่ผมก้อพูดขึ้นว่าทำที่ไหนครับพี่ก้อห้องแพรไงผมก้อนิ่งๆเอ่อพี่ครับมันจะดีหริอครับ พี่แพรโจไม่อยากช่วยทำใช่ไหมจะนอนก้อบอกแพรทำเองก้อได้หึเขาก้อหันควับไปผมเลยบอกพี่เด๋วครับก้อได้ครับพี่ผมช่วยก้อได้ผมก้อเดินตามเขาไปในห้องพอผมเข้าไปในห้องเขากลิ่นน้ามหอมกิล่นแป้งช่างหอมเย้ายวนใจเหลือเกิน

To Be Continue.~

เมนต์ด้วยนะครับ~

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่นำมาจากwebpramool นะครับ เรื่องจริงหรือแต่งขอให้พิจารณากันเอาเองนะครับ อ่านได้ทุกเพศน้อ~~~~

ผมเป็นนักศึกษาแพทย์ปี3ขอเราเรื่องราวที่อยุ่ในใจตลอด3ปีในรั้วจามจุฬีที่ผ่านมาเพื่อไถ่บาปตัวเองหลังจากที่ผมได้ใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้มา3ปี ผมได้ผ่านเรื่องราวหลายๆอย่างทั้งที่น่าจดจำและไม่น่าจดจำ ใครหลายคนคงคิดว่าหมอต้องเรียนเก่งเสมอไปผมขอเถียงคอเป็นเอ็นเลยว่าไม่จริง เพราะผมนี่แหละคือหมอโง่ๆคนนึงที่ยังหลงเหลืออยู่ในคณะแห่งนี้ ตอนปีแรกที่ผมย่างก้าวเข้าสุ่รั้วมหาวิทยาลัย ผมได้พบกับรุ่นพี่และเพื่อนๆ ผมได้รุ้จักกับรุ่นพี่คนนึงเขาอยู่ปี4 ผมอยู่ปี 1 เรารู้จักกันตอนวันตอนรับเฟรชชี่ พี่คนนั้นเขาเป็นผู้หญิงหน้าตาหมวยๆผิวขาวใส่เหล็กดัดสีชมพูมีสิวนิดหน่อยแต่มองโดยรวมแล้วถือว่าประกวดmissteenได้สบาย ผมเจอพี่เขาวันแรกผมก้อเฉยๆคือคิดตามประสาผู้ชายที่ไม่รู้ว่าตัวเองมีดีพอหรือเปล่า เพราะผมเป็นคนเจียมตัวบ้านอยุ่เยาวราช ที่บ้านทำขนมจีบกับซาลาเปาขาย พอวันที่2ผมได้พบพี่เขาอีกผมก้อเริ่มสังเกตว่าพี่เขาชอบแอบมองผม อันนี้ผมไม่ได้คิดไปเองนะมันรู้สึกได้จริงๆว่าพี่เขาแอบมองเรา ผมก้อเลยมองจ้องตาเขาบ้าง พอผมจ้องตาเขาเท่านั้นล่ะมันรุ้สึกเสียวในใจจนขนลุกยังไงไม่รู้หรือว่าผมเองอาจจะเริ่มชอบพี่เขาซะแล้ว

แต่ในความรู้สึกผมนั้นคิดว่าคงไม่ใช่ เพราะมานเปิดความรุ้สึกแรกเจอมากกว่าเลยทำให้เราจดจำเขาไปคิดไปเอง หลังจากวันนั้นผมก้อไม่ได้เจอพี่เขาอีกเลย แต่ก้อเหมือนสวรรค์แกล้งผมอีกนั่นแหละ ผมได้ทำงานร่วมกับพี่เขาอีกในวันกีฬาฟุตบอลประเพณีซึ่งผมก้อได้ใกล้ชิดกับพี่เขามากขึ้นใกล้ชิดจนขนาดผมรู้สึกว่ากลิ่นน้ำหอมของพี่เขาไม่ซ้ำกันเลยสักวันหลังจากเย็นวันกีฬาฟุตบอลประเพณีจบลงพี่ๆในกรุ๊ปก้อได้ชวนผมและเพื่อนๆไปเลี้ยงฉลองกันที่ร้านคาราโอเกะแห่งนึง ผมไม่สามรถที่จะไปได้เลยบอกพี่ๆเขาว่างั้นผมขอตัวกลับบ้านก่อนนะพี่ พี่ๆเขาก้อบอกว่าไม่เป็นไรดีจะได้เลี้ยงน้อยๆคนหน่อยไม่เปลือง หลังจากที่ผมได้ลาจากกลุ่มพี่ๆมาแล้วผมได้เดินเพื่อที่จะไปขึ้นรถที่ป้ายรถเมลล์ในขณะที่ผมเดินอยู่ก้อได้มีรถBMWซีรรี่5สีขาวคันนึงขับปาดหน้าแล้วจอดขวางหน้าทางเดินผมไว้ ผมก้อคิดในใจว่าอะไรฟะนี่เห็นตรุเป็นตัวไรวะถึงทำกันได้แบบนี้

ทันใดนั้นเองประตูรถก้อได้เปิดออกแล้วผูหญิงคนนึงก้อได้ลงมาจากรถแล้วหันหน้ามาทางที่ผมยืนอยู่ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ใครก้อคือพี่คนนั้นนั่นเองเออผมลืมบอกไปว่าพี่เขาชื่อพี่แพร พี่แพรลงมาถามผมว่าว่าไงโจจะไปไหนเหรอ ผมก้อไม่กล้าบอกว่าจะกลับบ้านเลยบอกไปว่าจะไปคาราโอเกะกับพวกพี่ไงครับ พี่แพรเขาเลยบอกว่างั้นไปกับพี่สิพี่ก้อจะไปด้วยไม่ต้องนั่งรถไปหรอกไปรถพี่แล้วกันผมคิดในใจเวงแล้วสิตรู ทั้งที่ผมต้องรีบกลับบ้านเพื่อไปส่งขนมจีบกับซาลาเปาให้เตี่ย สาเหตุที่ผมต้องบอกว่าไปคาราโอเกะกับพี่ก้อเพราะว่าผมกลัวพี่เขาจะมาส่งผมที่บ้านผมก้ออายบ้านตัวเองเพราะบ้านผมเป้นตึกเก่าๆที่อย่กันมีกี่ชั่วคนแล้วไม่รู้เลยไม่อยากให้เขามาส่งผมจึงได้ขึ้นรถไปกลับพี่แพรผมรู้สึกว่าบีเอมนี่เบาะหนังมันเยี่ยมไปเลยเยี่ยมกว่ารถกระบะของเตี่ยผมอีก ในขณะที่ผมนั่งรถไปนั้นพี่แพรก้อชวนผมคุยถามโน่นถามนี่ ถามแม้กระทั่งว่าผมมีแฟนรึยังผมก้อเลยตอบไปว่ายังไม่มี แล้วพี่เขาก้อถามอีกว่าทำไมจีบผู้หญิงสักคนล่ะผมก้อบอกว่าหน้าตาอย่างผมใครเขาอยากจะมาคบด้วย เขาก้อพุดขึ้นมาว่านี่เป็นคำตอบส่วนมากที่ผู้ชายเจ้าชู้มักพุดกัน ผมก้อหัวเราะแล้วก้อเงียบไป ผมเลยถามกลับไปว่าแล้วพี่ล่ะปี4แล้วคงมีแฟนแล้วสิ พี่ก้อหัวเราะแล้วยิ้มเหมือนกับผมนี่โง่ๆไรสักอย่างเขาก้อบอกว่าพี่เปนทอมแล้วเขาก้อหัวเราะแล้วเงียบไป ผมก้อคิดในใจเสียดายว่ะเปนทอมหน้าตาแบบนี้เป็นทอมผมยอมเกิดเป็นหมาดีกว่า

พอรถจะถึงไฟแดงข้างหน้าพี่เขาก้อเบรกแล้วกระเป๋าตังพี่เขาก้อหล่นไปตรงที่วางเท้าของพี่เขา ผมเลยคิดใจเล่นๆว่าแหะขอให้พี่เขาใช้ลงเอื้อมไปหยิบทีเถิด แต่ไม่ทันได้คิดเลยพี่เขาก้อพูดขึ้นมาทันทีเลยว่า นี่โจโจช่วยพี่หน่อยหยิบกระเป๋าพี่ทีพี่ขับรถอยู่ไม่ถนัดอ่ะวานทีนะ ผมก้ออ้ำอึ้งอืม พี่คือ หยิบทีโจเด๋วกระเป๋าเข้าไปติดเบรก ผมก้อครับพี่ได้ครับ ผมก้อค่อยเอมลงมือลงไปหยิบกระเป๋าแขนซ้ายผมได้กระทบกับหน้าขาขาวๆอ่อนๆของพี่จนผมขนลุกมือผมก้อคลำหากระเป๋าสะตางจนเจอผมก้อค่อยขยับตัวเองขึ้น สายตาเจ้ากรรมผมมันไม่อยู่นิ่งซะแล้วมันดันมองเห็นอะไรสักอย่างที่ผมมิอาจห้ามใจได้ ผมเลยคิดวะว่าไหนๆก้อไหนร่างกายมนุย์ตายไปก้อเผาขอมองมั่งจะเป็นไรไป ผมเลยเริ่มมองตั้งแต่หน้าแข้งขาวที่มีขนขึ้นเรียงๆดูแล้วมีเสน่ห์ ผมได้มองไล่มาจนถึงหน้าขาอ่อนดูแล้วมันเนียนตาน่าสัมผัสเหลือเกิน ก่อนที่ผมจะมองเข้าไปมากกว่านี้พี่เขาก้อเรียกโจเก็บได้หรือยังผมก้อรีบลุกทันทีจนหัวไปกระแทกกับหน้าอกของพี่เขาพี่เขาก้อเงียบ ผมก้อรู้ว่าต้องใช่หน้าอกพี่เขาล้านเปอเซน แต่พี่เขาเก็บอาการดีมากเลย

To Be Continue...

ถ้าชอบก็เมนต์มากันหน่อยนะครับจะได้เอามาลงต่อ - -"

ปล.ผมเอาเรื่องนี้มาลงมีเจตนาเปนคติสอนใจไว้ มิใช่การประจาญแต่อย่างใด

มันเป็นกลอนที่ผมแต่งเองนะคับ กลอนสุภาพ แต่อย่าซีเรียสเรื่องสัมผัสระหว่างบทละกัน

อันมนุษย์ยากแท้จะหยั่งถึง //// เหมือนประหนึ่งน้ำวนมหาศาล

สุดจะคิดสุดจะหาวิธีการ //// อ่านผ่านผ่านนานนักจักเข้าใจ

คำพูดเขานั้นหรือจะเชื่อได้ //// ต้องคิดไตร่ตรองก่อนและสงสัย

ถึงจะเชื่อเขาคนนั้นพูดสิ่งใด //// อยู่ในใจคายออกมาสุดยากเห็น

อันจะกล่าวถึงความทุกข์ของเรานั้น //// สิ่งสร้างสรรค์ควรคิดก่อนเถิดน้องเอ๋ย

เวลาผ่านนั้นคิดไปละเมอเอย //// เหมือนไม่เคยมีชีวิตอยู่กระนั้น

คนอื่นทุกข์เขายังทนอยู่ต่อได้ //// แล้วไฉนเราฟุ้งซ่านไม่สร้างสรรค์

อันความทุกข์มีมากถึงกระนั้น //// ปล่อยๆมันผ่านไปจบไปเถิด

ก่อนมองคนมองเราก่อนเถิดทุกท่าน //// ตัวเรานั้นดีกว่าเขาหรือไฉน

ควรมองเขามองให้ดีจะสิ้นภัย //// ไม่สงสัยถ้ามองเขาและมองตน

จะกล่าวถึงการสอนคนต่อไปนั้น //// เราควรหมั่นดูตัวก่อนจะสอนเขา

เพราะบิดามารดาเคยสอนเรา //// ควรเพลาเพลาลงบ้างเถิดนะเธอ

ก่อนจะควบคุมลูกของคุณนั้น //// นึกถึงวันที่เป็นเด็กเล็กๆหนา

ถูกด่าว่าสั่งสอนทุกเวลา //// ฉะนั้นหนาจงเข้าใจความจริงเอย

คนถูกว่าล้วนไม่ชอบแต่อดทน //// ก็เพราะตนเป็นลูกอย่าสงสัย

เถียงพ่อแม่บาปกรรมติดตัวไป //// เหตุผลใดไม่อาจสู้ท่านได้เลย

ฉะนั้นหนาบุพการีก่อนสอนลูก //// แยกสิ่งถูกสิ่งผิดออกเถิดหนา

แยกอารมณ์และเหตุผลด้วยเถิดนา //// พูดช้าๆพูดชัดชัดจักเข้าใจ

พร้อมตัวลูกควรให้ความเคารพท่าน //// อย่าบากบั่นเถียงท่านตลอดหนา

เหตุผลมีจงใช้มันเป็นเวลา //// ไม่นำพาการทะเลาะกับท่านเลย

บุพการีบางคนเป็นเช่นนี้ //// พูดกี่ทีไม่เชื่อลูกเชื่อตนหนา

ลูกจะพร่ำเหตุผลไปก็หาว่า //// ลูกเขาหนาเถียงคำไม่รับคืน

ท่านจึงควรดูเหตุประกอบผล //// จะไม่จนคำสอนกับลูกหนา

มีเหตุผลลูกเชื่อถือทุกเวลา //// ลูกไม่หาว่าเราไม่รับฟัง

การห่วงลูกนั้นไม่ใช่เรื่องที่ถูก //// พูดให้ถูกไม่ใช่เรื่องที่ผิดหนา

แต่ห่วงนั้นควรห่วงเป็นเวลา //// ก็เพราะว่าบางเวลาลูกต้องเจอ

เจอกับสิ่งใหม่ๆจากข้างนอก //// อย่าตีกรอบให้ลูกท่านอยู่ในหนา

ควรปล่อยออกนอกบ้านบางเวลา //// พบหน้าตาคนข้างนอกและสังคม

ประสบการณ์เราก็มีทุกคนนั้น //// ควรมีทั้งดีชั่วไม่มัวหมอง

มีแต่ดีเจอไม่ดีก็กลัวปอง //// มีแต่ของร้ายๆก็ไม่ดี

ถ้าเจอสิ่งไม่ดีเกิดขึ้นนั้น //// จงคิดฝันไว้เถิดจะเกิดผล

นำสิ่งร้ายจดจำไว้ปรับปรุงจน //// มีแต่คนเห็นว่าเราเจอแต่ดี

ทั้งหมดนี้ประพันธ์เพื่อบอกต่อไป //// จำไว้ใช้จะเกิดเป็นผลดีหนา

ปกครองบุตรญาติโกโหติกา //// ดูไว้นะหลายคนมักไม่เข้าใจ